Filmforums

STOF TOT NADENKEN
Films met karikaturale personages, domme dialogen, voorspelbare plotwendingen en geestdodende actiescènes. Films die je enkel kunt bekijken met je verstand op nul en een emmer popcorn bij de hand. Films waarvan het reclamebudget omgekeerd evenredig is met de kwaliteit. Nee, zulke films zul je niet gauw terugvinden in het filmforum. Al meer dan 25 jaar lang staat het filmforum voor films die er zowel op het inhoudelijke als op het estethische vlak bovenuit steken. Films in uiteenlopende genres, met verschillende culturele achtergronden, waarin ook andere talen dan (Amerikaans) Engels gesproken worden. Films vooral die stof tot nadenken en napraten bieden.

Op het programma van het filmforum voor de derde graad staan dit schooljaar onder andere de volgende films:

The Ghost Writer

Polanski (Groot-Brittannië, 2010) (128 minuten)

Adam Lang is een Britse ex-premier, die in zijn eigen land omwille van zijn Irakbeleid voor een onderzoekscommissie dreigt te moeten verschijnen en daarom verkiest in de VS te blijven. In zijn huis op Cape Cod werkt hij ondertussen aan zijn memoires. De uitgever heeft Lang al een voorschot van 10 miljoen dollar betaald. Er duikt echter een probleem op wanneer de ghostwriter verdrinkt. Dan maar een andere Ghost gezocht die de schrijversklus moet klaren, maar ook die stuit al gauw op een paar moeilijkheden … The ghost writer is een politieke thriller, die door Roman Polanski helemaal geregisseerd werd in de stijl van ‘master of suspense’ Alfred Hitchcock. Ook dit nog: deze film werd door Polanski verder afgewerkt terwijl hij in de gevangenis zat, en later tijdens zijn huisarrest in Zwitserland.

Still Walking

Kore-eda Hirokazu (Japan, 2008) (114 minuten)

Melancholie. De tijd die verglijdt. Leven en dood. En hoe sterk de doden toch nog in het leven aanwezig zijn. Daarover gaat de Japanse familiekroniek Still walking. Een zonnige zomerdag. De jaarlijkse familiereünie ten huize van oma en opa Yokoyama staat helemaal in het teken van Junpei, hun oudste zoon, die vijftien jaar geleden omgekomen is toen hij een jongen van de verdrinkingsdood wou redden. Naarmate de dag vordert en oma en opa achterblijven met hun kleinzoon en met hun andere zoon, Ryota, die met de weduwe van Junpei is getrouwd, komen de trauma’s naar boven. Met de jaren is het geluk blijkbaar iedereen als zand tussen de vingers geglipt. De Japanse cineast Kore-eda Hirokazu (ook bekend van After life en Nobody knows) toont zich een fijngevoelig en haarscherp observator.

Das Weisse Band

Michael Haneke (Duitsland, 2009) (144 minuten)

Zomer 1913. Een afgelegen protestants dorpje in het noorden van Duitsland wordt geteisterd door een reeks mysterieuze voorvallen, bizarre ongevallen die op rituele bestraffingen lijken. In voice-over vertelt een man hierover – hij was toen pas als kersvers onderwijzer in de besloten gemeenschap gearriveerd. Van in het begin merk je de geladen sfeer, de gespannen sociale verhoudingen, de invloed van de kerk en de strenge, conservatieve pedagogie (de titel verwijst naar het witte lint dat kinderen als teken van zuiverheid droegen).  De kinderen zijn overigens de echte hoofdpersonages in deze klassiek opgebouwde en in fraai zwart-wit gefotografeerde historische kroniek, waarin de Oostenrijkse regisseur Michael Haneke peilt naar de wortels van het kwaad. Das weisse Band won de Gouden Palm in Cannes 2009.