In lief en leed

Ieder jaar worden we ouder. We weten het. We zien het niet ieder morgen in de spiegel. En dan ineens wel. Dan zien we ineens veel. Te veel. Terwijl de tijd niet stil staat, blijven we in onze herinnering sterk, het jonge geweld dat we ooit waren, bezadigder, wijzer en dezelfde toch.
En terugdenkend aan onze leraren blijven die evenzo gebeeldhouwd in datzelfde heimwee naar een tijd die nooit was zoals wij hem nu dromen maar die ons toch gevormd heeft.
Toch verouderen ook zij, toch sterven ook zij. En met hun sterven maken ze ineens weer meer van dat jonge in ons levend. Van al de tijd en het leven en bewegen dat er tussen ligt. Van dat alles wat zij mee gebeeldhouwd hebben.

Roland Ballaux (+2008)
Herman Janssens (+2008)